Atomowa spektrometria absorpcyjna (AAS) jest rodzajem spektrometrii masowej, która określa stężenie pierwiastka chemicznego w próbce poprzez wykorzystanie energii jego promieniowania do jonizacji i odparowania próbki. Atomy są następnie rozdzielane zgodnie z ich stosunkiem masy do ładunku. Nazwa techniki pochodzi od tego, że jest to spektroskopia absorpcyjna, przynajmniej częściowo, i angażuje jony atomowe. AAS może być stosowany do określania stężeń w próbkach powietrza, jak również w roztworach.
Absorpcyjna spektrometria atomowa istnieje od wczesnych lat 1900 i od tego czasu była stale ulepszana; jednakże jedną z jej głównych wad zawsze była niezdolność do wykrywania pierwiastków śladowych w bardzo niskich stężeniach (części na milion lub mniej).
Ograniczenie to zostało pokonane wraz z wprowadzeniem technologii plazmy indukcyjnie sprzężonej (ICP) do instrumentów AAS, co pozwoliło na osiągnięcie limitów detekcji do poziomu części na miliard dla większości pierwiastków. ICP-AES jest jednym z rodzajów przyrządów ICP, który wykorzystuje źródło wzbudzenia plazmowego. ICP-AES wykrywa pierwiastki w roztworach lub parach wykorzystując emisję atomową, a nie absorpcję.
Zastosowanie AAS nie ogranicza się do laboratorium. Jest również używany do kontroli jakości w wielu branżach i zastosowaniach, w tym:
